Coachen als tweede beroep is riant, je wordt er rijker van maar niet financieel.

Erg belangrijk om scherp te blijven om niet je eigen ervaring in te brengen maar coachee zelf te laten ontdekken waar hij tegenaan loopt.

Soms is het met volle aandacht er zijn voor die persoon al voldoende.

Het gaat om vertrouwen en ik heb het gevoel dat ik dat moet winnen, steeds weer opnieuw bij elk coachtraject.

Coachen heeft een belangrijke betekenis bij de overheid omdat professionals met situaties te maken krijgen waarin dingen van ze worden gevraagd en er vervolgens geen congruentie is in de waardering.

Ik verwonder me erover dat mensen zo vindingrijk zijn. Daar geniet ik van.

Ik vind het een voorrecht dat ik mag coachen, dat iemand je het vertrouwen geeft. Ik leer ontzettend veel van mezelf, ik kom mezelf altijd tegen.

Ik begrijp nu nog beter hoe de overheid werkt en wat het met mensen doet.

Je verdiepen in een andere persoon en in een andere organisatie is verrijkend.

Je bent niet voor niks bezig met de essentie van vragen van anderen en van jezelf. Het heeft te maken met mijn eigen proces.

Rust en ruimte geven aan een ander en daarmee ook aan mezelf, dat inspireert.

Ik vind het een resultaat als iemand die alles op de buitenwereld betrekt, over zichzelf gaat nadenken, over zijn eigen rol, zijn eigen gedrag.

Eigenlijk vind ik het mooiste wat in die gesprekken erdoorheen klinkt de enorme betrokkenheid van mensen bij de rijksdienst.

Effect op gewone werk? Ik ben veel bewuster bezig met luisteren.

Wat ik echt anders ben gaan doen is, dat ik mezelf meer aan het observeren ben. Me steeds afvraag, waarom doe ik dit nu eigenlijk.

Het helpt je om vragen te stellen. Kijken naar de vraag achter de vraag. Als je denkt dat je het opgelost hebt, heb je het dan ook echt opgelost?

Door de coaching ben ik steeds meer gericht op het systeem. Wat zit bij het individu en waar raakt het individu zijn omgeving, waar kan iemand wel iets aan doen en waaraan niet.

Ik coach nu vrij veel mensen met een niet-westerse achtergrond en het geeft me veel inzicht in welke patronen in de organisatie zitten.

Als coach leer je steeds van alles, maar soms gaat het er even heftig aan toe. Dan word je je door wat coachee vertelt opeens bewust van iets dat heel diep zit.

Ik heb bewondering gekregen voor de moed van mensen om nieuwe stappen te zetten. Dat zet me aan het denken over wat ik zelf (niet) doe.

Het politieke gedoe, het wheelen en dealen, je zit er beiden middenin.

Je merkt meestal al snel dat je een zelfde waarde deelt: je wilt je beiden inzetten voor de publieke zaak.

Alle coachees maken momenteel grote veranderingen mee. Als coach herken je dat, je maakt het zelf ook mee.

Mijn coach heeft op verschillende plekken gewerkt en was erg ervaren. Een half woord was genoeg, de context werd meteen begrepen. Je kunt sneller tot de kern komen.

Bij InterCoach heb ik het voordeel van beide: èn iemand die het snapt èn iemand die ik niet in mijn werksituatie tegenkom.

Er vond een duidelijke ontwikkeling plaats. Er werd voor mijn gevoel een persoonlijke band en daardoor veel betrokkenheid opgebouwd.

Bezinning, afstand nemen, spiegel voorgeschoteld krijgen en vooral inspiratie krijgen voor een andere aanpak. Mijn coach gaf mij direct het gevoel dat ik alles tegen hem kon zeggen.

Het bijzondere aan de gesprekken was de spiegelfunctie en de rust die het geheel uitstraalde, zodat ik boven mijn handelingen uit kon stijgen.

Mijn coach kon goed doorzien wat er schuil ging achter de verhalen. Dat het zeer leuke, soms natuurlijk ook emotionele, gesprekken waren en dat ik er altijd zeer vrolijk vandaan kwam.

Het bijzondere aan het coachtraject was de vertrouwelijkheid. Ik heb met deze coach nooit een gevoel gehad dat ik op mijn hoede moest zijn.

Wat ik erg knap vond aan mijn coach was dat hij het echt bij mij liet. Hij geeft het gevoel dat hij geen sturing geeft, maar wel probeert zelf te laten verkennen wat ermee te maken heeft.

Mijn InterCoach- coach stak anders in dan mijn externe coach: “ We beginnen en we houden ook weer op, dus laten we aan de slag gaan ” . Dat vond ik prettig.

Het meest bijzonder aan de gesprekken met mijn coach: veiligheid. Zaken kunnen bespreken zonder veroordeling.

Zeer open en positief-kritisch opbouwende gesprekken, die mij energie gaven en uitdaagden om met de besproken thema

Dat vond ik zo bijzonder aan collegacoaching: ik had een coach die in de ambtelijke hiërarchie een hoger geplaatste voor mij was, maar in de coachsituatie heb ik daar niets van gemerkt.

De persoonlijke aandacht die ik in dit traject kon krijgen, heeft me zo goed gedaan. Ik ben zaken zoveel beter gaan zien.