Henk Helming

Iedereen die een coachtraject in gaat, heeft een vraag. De eerste vraag is zelden de echte, maar met doorvragen kom je er wel. Als coach ben ik het instrument om de ander te helpen zijn levensvragen helder te krijgen. Als je je daar een keer bewust van bent, is dat de sleutel tot verbetering.
Als coach moet je goed opletten dat je de goeie dingen beet hebt. Je voelt het wanneer het raak is. Dat zie je aan de emotie bij de ander. Soms is dat vreugde, soms verdriet. Dat kan pijnlijk zijn, want dat wil je natuurlijk niet. Je wilt dat een coachtraject leuk is, maar dat is het vaak niet. Het kan een flinke confrontatie met jezelf zijn. Het klinkt misschien een beetje raar, maar soms moet je met je kop tegen de muur lopen om verder te kunnen komen.
Als coach moet je zuiver zijn in de oplossingen die je kiest. Mijn oplossingen zijn niet per definitie de oplossingen van de ander. De coachee stelt de grenzen. Als die zegt ‘tot hier en niet verder’, dan houdt het op. Mensen verder helpen met hun levensvragen, dat gaat verder dan je ambtelijke werk. En als dat dan lukt, als er een doorbraak is, dan geeft mij dat ook een euforisch gevoel.
Vroeger omschreven ze mij wel eens als een bulldozer, was ik altijd aan het knokken. Hard werken, een wedstrijdmentaliteit, competitief. Dat heb ik los gelaten. Nu kan ik gewoon dingen bereiken door een goed gesprek te voeren. Ik ben rustiger, evenwichtiger. En dus ook veel effectiever. Dat heeft mijn coachtraject mij opgeleverd, en dat succes gun ik iedereen.