Seppe Raaphorst

Ik adviseer mijn coachees om heel dicht bij zichzelf te blijven, eerlijk te zijn ten opzichte van zichzelf.
Coachees vertonen vaak een enorm hoog sociaal wenselijk gedrag en dat verbaast me. Mensen zijn zó getraind om niet te laten zien hoe dingen bij ze binnenkomen. Ik laat zelf wel zien wat me raakt. Dit geef ik dan ook gelijk terug aan mensen.
Door net een andere invalshoek te laten zien, kun je mensen losmaken uit bepaalde denkpatronen. Ze zitten vaak vast in hun denkpatroon en zien daarom geen kans om ervan te leren.
Ik vind het boeiend hoe mensen zich in organisaties ontwikkelen. Hoe mensen in bepaalde situaties kunnen reageren. Ik herken daar zeker dingen in èn ik leer ervan. Dan denk ik: “zo kan ik het ook wel eens doen.” Het coachen levert mij dus ook veel op. Een coachee is vaak een spiegel voor jezelf.
Binnen de rijksoverheid gebruiken managers hun sociale kant, het gevoel, veel te weinig als managementinstrument. Het gros van de jongeren schrikt zich dood wanneer iemand naar hun gevoel vraagt. Als ze boos zijn, laten ze dat niet toe of rationaliseren het weg. Het goede van het coachen vind ik, is dat je de gevoelswereld kunt binnenhalen in het dagelijks functioneren.